دو شبه که ساعت 3 از خواب بیدار میشم. من آدم خیلی خیلی صبح زودم. استادم پیام داد که باید ترم پیش از پروپزالت دفاع میکردی. خیلی داری عقب میافتی. درست میگه ولی کاری که الان دارم میکنم در حد دفاع از رساله است نه پروپزال. برای همین ته ذهنم آرومه.
آخر هفته عقد آلفرده. همسر خواهر که از دی ماه پارسال با همه ی ما قطع ارتباط کرد به خواهر گفته بود ما رو دعوت نمیکنه!مامان بابام رو هم بعد از یک هفته دعوا و گریه آلفرد با پدرش راضی شده بود دعوت کنه. همسر من هم گفته بود دعوت کنه نمیریم. از اینکه توی دلمون کینه و نفرت از یک نفر بود ناراحت بودم، از اینکه خوشحال بودم دعوتمون نمیکنه و قرار نیست ببینمش. با همسرم حرف میزدم که اگه دعوت کرد بریم. همسرم یک روز عصبی و خشمگین بود از حرف من که من حوصله ی این آدم رو ندارم و از اینکه یک ساله ندیدمش خوشحالم! مامان بابات هم اشتباه میکنن که میرن باید خودشون احترامشون رو نگه دارند. با آقای شجاعی و آقای افتخاری مشورت کردند اون ها گفتند نباید صله رحم رو قطع کرد. جواب همسرم این بود که اونها نمیدونن این چطور آدمیه!
یه خانم دکتر (قلب) و آقای مهندسی بودند که از دوستهای مادرم بودم. آدم های درست و حسابی ! گفتم از اون ها مشورت بگیریم. اونها که تقریبا می شناسنش. یک روز طول کشید ولی قبول کرد. آقای مهندس گفت صبر کن با خانم دکتر مشورت کنم. بعد از یک روز مشورت نتیجه این شد که دعوت شدید باید برید. همسرم گفت دعوت کرد میریم....
از اون روز چقدر حال هر دومون بهتره.... حس بخشیدن حس آرامش... به خواهرم گفتم اگه دعوت بشیم میایم! غصه خورد . به همسرش گفت دعوتمون کنه و اون گفت من دعوتشون نمیکنم.
امشب وقتی بیدار شدم وسط محاسبه تنش مماسی و انحرافی زدم زیر گریه. دلم برای خواهرم تنگ شد. برای روزهایی که هر لحظه اش کنار هم بودیم و اینجا توی این لحظه نمی تونستم کنارش باشم. به همسرم پیام دادم ." ممنون که امشب دلیل گریه هام تو نبودی، ممنون که تو اون آدمی نیستی که یک نفر یک جایی از خودخواهی تو گریه کنه."
عقد شاید خیلی خلوت برگزار میشه چون خواهر و مادر شوهر خواهرم هم نمیرن. گفتن کار داریم نمی تونیم بیایم ....
پ.ن : عصبانی در اتاق رو در حالی که مگس کش رو طوری در آغوش کشیده انگار که غنیمت جنگیه، باز میکنه. یارا اما عصبانی تر میزنه پشت کمرش و میگه نمیشه که همه اش زور بگی. باز خدا رو شکر دوتا مگس توی خونمون گیر افتادند و میشه بین دوبرادر تقسیمشون کرد . اما دعوا از اونجایی شدت میگیره که والا طمع میکنه که دوتا مگس رو خودش بکشه. در نهایت صبوری هایم عربده ایی میزنم و مگس کش رو ازشون میگیرم و ترجیح میدم خودم هر دو مگس رو له کنم تا موضوع مهم تری برای دعواهایشان پیدا کنند. هر چند هر سه ی ما در کشتن مگس ها ناکام ماندیم ، ولی یارا بعد از اینکه آتیش دعوا خاموش میشه موفق میشه هر دوتا مگس رو خودش بکشه در تراس رو باز میذاره تا مگس های جدید بیان و موضوع دعوای جدیدمون باشن.
پ.ن 2 : نمیدونم یک سال شده یا نه ولی خیلی ماهه که پیتزا از بیرون نخریدیم. با انواع ترفند ها 300 تومن تخفیف جور میکنم و پیتزای یک میلیونی رو 700 تومن میخرم. اونم از اسنپ پی که ماه دیگه پرداخت کنم. میدونم با یه پیتزا سه تاییمون سیر نمیشیم برای همین شرطم برای سفارش پیتزا خوردن همه ی غذایی است که از ظهر مونده! یه نون نازک و چند پر کالباس و پنیر میشه بهترین شب بچه ها که دو دقیقه یک بار من رو بغل کنن که من بهترین مامان کل جهان هستم! والا میگه امروز محمدرضا پیتزا اورده بود به من نداد. میگم بهش گفتی بهت بده ؟ میگه نه خیلی دلم میخواست ولی عزت خودمو حفظ کردم نگفتم. لبخند فاتحانه ایی میزنم که والای شکمو بالاخره داره یاد میگیره به خاطر خوراکی از کسی درخواست نکنه. خوشحال بودم که داستان هایی که میخوندم تاثیرشو گذاشته بالاخره.
یکی از داستان های قابوس نامه که بچه بود واسش میخوندم:
"شنیدم که شیخ الشیوخ ابوبکر شبلی در مسجدی رفت که دو رکعت نماز کند و زمانی بیاساید. اندر آن مسجد، کودکان به کُتّاب بودند و وقت نان خوردن کودکان بود. نان همیخوردند. به اتفاق دو کودک نزدیک شبلی نشسته بودند: یکی پسر مُنعَمی بود و دیگری پسر درویشی؛ و در زنبیل این پسر مُنعم مگر پارهای حلوا بود و در زنبیل این پسر درویش، نان خشک بود. پارهای این پسر منعم حلوا همیخورد و این پسرک درویش از او همیخواست. آن کودک این را همیگفت که: "اگر خواهی که پارهای به تو دهم، سگ من باش." و او گفتی: "من سگ توام." پسر منعم گفت: "پس بانگ سگ کن!" آن بیچاره بانگ سگ بکردی، وی پارهای حلوا بدو دادی. باز دیگر باره بانگ دیگر بکردی و پارهای دیگر بستدی. همچنین بانگ همیکرد و حلوا همیستد. شبلی در ایشان همینگریست و میگریست. مریدان پرسیدند که: "ای شیخ! چه رسیدت که گریان شدی؟" گفت: "نگه کنید که قانعی و طامعی به مردم چه رساند! اگر چنان بودی که آن کودک بدان نان تهی قناعت کردی و طمع از حلوای او برداشتی، وی را سگ همچو خویشتنی نبایستی بود."
دارم فکر میکنم توی این فرصت تا استاد بیاد چه کار مفیدی انجام بدم. فکر آماده کردن پروپزالم برای دفاع میاد توی ذهنم. تلگرام رو چک میکنم تا ببینم دکتر آمریکایی که جدیدا همکار شدیم جوابم رو داده. از وقتی اومده اینجا شاید برای اولین باره که یه جمعه راحت داره. وقتی پیام میده که تا بعد از ظهر خونه نیست و منمیدونم اینجا تنها کسی که داره دوست دخترشه که بهش میگه خانمم ! پیامشو جواب میدم و باخودم تصمیم میگیرم برای استفاده از وقتم بنویسم. ولی به جاش گوشیمو خاموش میکنم و زل میزنم به دختر موشکلاتی که کل دست راستش تا بازو خالکوبیه. بیش از حد اکتیو ه و آروم قرار نداره. بچه آخر خانواده است و با ۲۷-۲۸ سال سن بیکار خونه ی باباش در حال تجربه ی چالش های روزانه با فرشاد، برادر بزرگشه. با همسر و بچه ها رفتیم. اونها رفتن پارک شهر به صرف صبحانه و تفریح توی هوای شدید آلوده . وقتی کلاس تموم شد تا سر خیابون ولیعصر رو پیاده رفتم و مدام اسم خیابون ها رو برای خودم تکرار کردم تا یاد بگیرم خیابون طالقانی میدون فلسطین روبه خیابون ولیعصر وصل میکنه. از خیابون جمالزاده که رد شدیم به همسرم گفتم اینجا هم خوبه ها . جمله ی همیشگی ما وقتی از یه خیابونی که بهمون حس خوب میده رد میشیم . بی خبر از اینکه این آرزو قراره کی محقق بشه!
توی مسیر خیلی تلاش کردم یه مادر آروم و فرهیخته که از کلاس نویسندگی برگشته باشم ولی سردرد و فشار روانی بحث باهمسرم درمورد نرفتن به عقد آلفرد ازم یه مادر خمشگین ساخت که تا رسیدن به خونه انواع جریمه رو به بچه ها اعمال کردم.
نهار رو با گوجه و سیب زمین و تخم مرغ سرهم کردم و برای استراحت نوشته های دخترمعمولی رو خوندم و حس کردم چقدر پسرش شبیه قصه هاست. ولی واقعا زندگی واقعی همین حجم از دعوا بین دو پادشاهه یا ما زیادی غیر عادی هستیم .
خیلی خسته بودم. به زحمت تونستم خودمو از زیر پتو بیرون بکشم. اگر تا صبح یک جایی از پتو بیرون می ماند یخ میکرد. آبان به نیمه رسیده و هنوز هوا به حد کافی به جز دیشب برای روشن کردن پکیج ها سردنشده. سیر بودم میلی به صبحانه نداشتم. چشمهام از کم خوابی و کار با لپ تاپ آن هم تا 3 صبح، می سوخت. ظرف هایی که از مهمونی 3 شنبه توی سینک مانده بود را شستم. از روی ناچاری چایی دم کردم و راهی شدم. توی مسیر بیوگرافی خودم را به طنز برای خودم خواندم. حساب کتاب کردم 20 دقیقه ایی زودتر می رسیدم. هوای تهران بی نظیر بود. کوهای سمت شرق برفی بود، همین بود که دیشب را کمی پاییزی کرده بود. یه جای پارک خوب پیدا کردم و مشغول نوشتن شدم. ساعت 11:05 دقیقه بدون عجله رفتم سر کلاس . میدونستم حداقل 10 دقیقه تاخیر خواهد داشت. ولی این دیر آمدنم باعث شد آخرین ردیف بشینم. برخلاف روزهای اول برایم اهمیت نداشت که حتما ردیف های جلو بنشینم. امروز قرار بود داستان هایمان را بخوانیم. بیوگرافی خودم بود، یک داستان شکست عشقی و یک داستانی که اشکمان را در بیاورد.
از بین نوشته ها شکست عشقی را بیشتر دوست داشتم ولی داستانی که اشکمان را در بیاورد بیشتر شبیه نوشته هایم بود. بالاخره در نیم ساعت پایان کلاس فرصت به من هم رسید. وقتی خانم میکروفن به دست دنبالم میگشت آقای صحت گفت همون خانمی که انتها نشسته و حجاب خیلی قشنگی هم داره.
همیشه فکر میکردم اگر در کشور غیر مسلمان بودم باز هم حجاب داشتم. هنوز جوابش را نمیدانم ولی در جمع 200 و خورده ایی کلاس تعداد خانم های محجبه کمتر از 10 نفر هستند.
نصف صفحه از داستانم را که خواندم گفت ادامه نده، زیاد کش میدی . داستانت شروع نمیشه!! سعی کردم دفاع کنم چون دلم برای نوشته ام سوخت ولی نشد. دو دختری که ردیف جلوی من نشسته بودند برگشتند و گفتند عالی شروع کردی ما خیلی دوست داشتیم.
ذوق کردم خیلی زیاد آنقدر که بد بودنم از نظر آقای صحت را شست و برد. به خودم دلداری دادم که شاید سلیقه اش نبوده! ولی در مسیر برگشت خیلی فکر کردم و دیدم انتقادهایش درست بود. حتی به آن پسری که به طنز داستان مدرسه اش را روایت کرده بود و قلمش بی نظیر بود و حتی به گفته ی خودش جایزه هم برده بود. راست میگفت طنزش قدیمی بود و برای دیده شدن باید چیزی جدید میگفت.
وقتی رسیدم خانه دلم میخواست فقط بخوابم ولی املت درست کردم و چایی دم کردم و نشستم پشت سیستم . وسط کلاس پیام استادم استرسی به جانم انداخت که دیگر نمی توانستم آرام روی صندلی ام بنشینم.
آقای صحت شما درست می گفتی نوشته های من برای خوانندگان وب لاگم شاید جذاب باشد. آن هایی که سال هاست وارد دنیای من شده اند نه برای شما! پس باید تلاشم را بیشتر بکنم برای رسیدن به آرزویی که اولش ایستاده ام !
توی این سه جلسه که کلاس میرم هفته پیش خیلی تلاش کردم برای نوشتن ولی دیدم که واقعا نه سناریو جالبی دارم نه حتی قلمخوبی….
هر جلسه تکلیف داریم و سعی میکنم تکالیف رو انجام بدم.
برای جلسه آینده هم سه تا تکلیف داریم.
دوتا کتاب از اسنپ پی قسطی سفارش دادم توی این هفته به دستم میرسه.
یه سوال دارم و خیلی خیلی خوشحالم میشم اگه جواب بدید
شما ها بهتر از هر کس سبک نوشتن من رو می شناسید…
به جز خانم زویا پیرزاد چه کتاب و نویسنده ایی رو پیشنهاد میدید که بخونم؟ از هوش مصنوعی پرسیدم ولی اینکه خودتون چه کتاب هایی خوندید خیلی واسم ارزشمند تره
ایرانی و غیر ایرانی …..

تا صبح چند بار از سرفه بیدار شدم. صدای سگ ها و هوایی که اصلا پاییزی نبود. پتو رو پس میزدم و با عصبانیت میخوابیدم. گوشی رو روی الارم گذاشته بودم که ساعت ۷ بیدار بشم . دوباره سرفه هایی که خفه ام میکرد و صدای اذان. خوابم نمیومد ولی جون بیدار موندن هم نداشتم. نمازم رو خوندم و با تصور اینکه صبح پاییز باید هوا خنک باشه پتو رو تا زیر چانه بالا کشیدم.ساعت ۷ بدون اینکه گوشی الارم بده از گرما بیدار شدم. الارم ها رو خاموش کردم و خوابیدم. با صدای خنده ی بچه ها که دیشب خودشون جا انداخته بودن توی حال پیش هم خوابیده بودند بیدار شدم. مامانم هم بیدار شده بود. همسرم شیفت بود و بابا خونه ی پسر عمه ی خدا بیامرز بود. املت و نیمرو آماده کردم و با نهایت تلاش به یارا دادم تا روی عذاب وجدانم از لاغر شدنش به خاطر این مدت که سر کار میرم حتی در حد یک وعده هم سرپوش بگذارم. لباسهامو پوشیدم و اسنپ گرفتم .
به این فکر کردم که چقدر خوبه هربار هرجایی میخوام برم کسی دم در بیاد دنبالم و تامقصد من رو برسونه، چقدر شاهزاده ها بهشون خوش میگذشته هم درشکه چی و راننده داشتند هم خدمتکار ،حتی دایه هم داشتند. فکر کن یکی کارهای خونتون روبکنه یکی بچه اتو بزرگ کنه یکی هم هرجا بخوای تو رو ببره و بیاره ، بعد تو چی کار میکنی توخونه دقیقا! فقط خانمی. خوب بود نه؟
وقتی رسیدم حس مجموعه هنری بود و فرهنگی. دلم میخواست همون طبقه همکف می موندم و همه جا رو بادقت میدیدم و به همه جا سرک میکشیدم. کتاب میخوندم و برای خودم نسکافه سفارش میدادم. به جای همه ی اینکارها از اطلاعات پرسیدم برای کلاس …. اطلاعات که مرد لاغر و مسن بود برخلاف همه ی المان های مثبت اونجا بی حوصله و عجول بود گفت کلاس صحت طبقه دومه ! دنبال جمعیتی که میرفتن طبقه دوم من هم رفتم . کلاس توی یه سالن روی پشت بام بود. برای سالن تئاتر شاید کوچیک بود ولی برای یک کلاس به اندازه ی کافی و حتی بیشتر بزرگ بود. با وجود دوتا اسپیلیت ولی اونقدر گرم بود که هوا بیشتر شبیه ظهر تابستون بود تا آخرین روزهای مهر.
هنوز حالم خوب نبود با ماسک سیاه و کیفی که پر از دم نوش و ۱۲ تخم و … بود که اگه حمله های سرفه خواست خفه ام بکنه تند تند سر بکشم و در نطفه خفه اش کنم، روی اولین صندلی خالی ردیف اول که دیدم نشستم. بعد از چندبار صدای تست که ۱،۲،۳ صدا میاد؟ صدا ی خود سروش صحت اومد ولی خودش که ندیدم دقیقا از کجا با یه کوله ی سبز بزرگ اومد. یکم پیرتر و تپل تر از اونچیزی بود که توی تلویزیون دیده بودم، همین طور پف پشت چشم هاش.تصورم این بود که باید با یه مرد خجالتی و آروم روبرو بشم ولی دقیقا برعکس پرانرژی و راحت و صمیمی . با خیلی ها شوخی کرد و مخاطب اول قرارشون داد. خیلی دوست داشتم حرفهایی برای گفتن داشته باشم ولی ماسک و مریضی رو بهونه کردم و خودم رو زیر نقاب مریضی مخفی کردم و حرفی برای گفتن نداشتم.
گرما اونقدر خسته کننده بود که جلسه اول رو که شاید میشد خیلی بهتر باشه به یه جلسه ی کشدار و کمی کسل کننده تبدیل کرد. ساعت ۱ که شد واقعا دوست داشتم تموم بشه و برم خونه شاید هم مریضی و ضعف اون هم بی اثر نبود.
کلاس تموم شد و یکسری آدم که همیشه حرف برای گفتن با استاد دارن دورش رو گرفتن و من که طبق روال سالهای زندگی ام بعد از هر کلاسی بدون هیچ حرفی جزو اولین نفرها کلاس رو ترک کردم.
۳۰۰ و خورده ایی اسنپ صبح با وجود به صرفه بودنش بهم فشار اورد و تصمیم گرفتم با مترو برگردم خونه، تا ایستگاه تئاتر شهر ۱۰ دقیقه پیاده راه بود. آروم آروم از گوشه ی پیاده رو راه افتادم و تک تک خونه ها و درخت ها با عشق نگاه کردم .اصلا این منطقه از شهر برای من زیادی قشنگه. یادآور دنیا خاطرات نوجوانیه! اصلا این تیکه از شهر حس غرور یه دختر 16-17 ساله داره که از دوران نوجوانی به جوانی گذر کرده و قراره با یه بغل کتاب خفن ترین دختر دنیا بشه.مترو خلوت بود. اما ایستگاه ها تامقصد مورد نظر من زیاد بود. واگن ها مدام پر و خالی میشد و من ناخودآگاه تراکنش مالی که روزانه از مترو به دست می آید و خدمت بزرگی که به چشم هیچ کس نیومد و از بعد از جنگ مترو و بی آر تی تهران تا امروز رایگان بود برام خیلی ارزشمند اومد. چه خوب میشد اگه وقتی اتفاقات خوب و همدلی میدیدیم بیشتر میگفتیم. اگه بلیط مترو به جای رایگان دوبرابر شده بود حتما نقل و نبات هر روزه امون میشد موقع نوشیدن چایی!
پ.ن 1 : سر کلاس قول دادم (به خودم) و حتی دست بلند کردم که روزی یک ساعت بنویسم.نشد... تکلیف ها رو هم ننوشتم. چقدر نیاز داشتم به دو روز تعطیلی! از همه چیز راضی هستم ولی پنج شنبه های کاری واقعا اذیتم میکنه.
پ.ن 2: مسابقه کتابخوانی برگزار شد. 18 نفر نمره کامل گرفتند و 44 نفر هم یک غلط داشتند. جایزه هم دو روزه پرداخت شد. نفرات اول 2 میلیون و نفرات دوم 1 میلیون تومان. من هم قراره با دومیلیونم برم گواهینامه ام رو تمدید کنم.
پ.ن 3 : دوشنبه هم من سر کار بودم هم همسرم شیفت بود برای همین یارا بعد از رفتن والا به مدرسه تنها می موند. باهاش صحبت کردم و قرار شد با داداشش بره پیش دبستانی. دلم آروم نگرفت از جاری ام خواستم یارا رو برسونه و بنده خدا وقتی اومده بود خونه رو مرتب کرده و حریف یارا کوچولو نشد و ساعت 1 یارا بهم زنگ زد و گفت : مامان اگه اجازه بدی من برم خونه عمو اونوقت من دیگه تنها نمی مونم که مجبور باشم برم پیش دبستانی! و من دیدم حرفش منطقیه و قبول کردم :)) چهارشنبه دوباره همون داستان تکرار شد ولی اینبار دیگه به جاری ام نگفتم. به یارا گفتم دوتا گزینه داری تنها موندن تو خونه یا پیش دبستانی! گفت هر طور خودم صلاح میدونم. سر کار بودم که زنگ زد و گفت : سلام مامان. ببخشید مزاحم میشم . یه کار کوچیک باهات داشتم.گفت که صلاح میدونه تنها خونه بمونه و موند.... آشفته بودم و از اضطراب و ناراحتی اینکه قراره از ساعت 12 تا 5 تنها بمونه داشت خفه ام میکرد. پشت سیستم چند بار قبل از اینکه اشکم بچکه سریع پاک کردم. تایم نهار زنگ زدم بهش وقتی پرسیدم بهت خوش میگذره و اون یه خیلی کش دار با آرامش و شوق گفت آروم شدم و به این فکر کردم چقدر محیط پیش دبستانی واسش سخت و نا امن بوده بدون من که تنها موندن توی خونه رو ترجیح داده.
عکس نوشت: بعد از ظهر هایی که از سر کار برمیگردم خونه این صحنه موقت واقعا مسخ کننده است. موقت از این بابت که چند روز آینده احتمالا باید این صحنه رو در شب ببینم