دو پادشاه به زور در یک اقلیم باید بگنجند

دارم فکر میکنم توی این فرصت تا استاد بیاد چه کار مفیدی انجام بدم. فکر آماده کردن پروپزالم برای دفاع میاد توی ذهنم. تلگرام رو چک میکنم تا ببینم دکتر آمریکایی که جدیدا همکار شدیم جوابم رو داده. از وقتی اومده اینجا شاید برای اولین باره که یه جمعه راحت داره. وقتی پیام میده که تا بعد از ظهر خونه نیست و  من‌میدونم اینجا تنها کسی  که داره دوست دخترشه که بهش میگه  خانمم ! پیامشو جواب میدم و باخودم تصمیم میگیرم برای استفاده از وقتم بنویسم. ولی به جاش گوشیمو خاموش میکنم و زل میزنم به دختر موشکلاتی که کل دست راستش تا بازو خالکوبیه. بیش از حد اکتیو ه و آروم قرار نداره. بچه آخر خانواده است و با ۲۷-۲۸ سال سن بیکار خونه ی باباش در حال تجربه ی چالش های روزانه با  فرشاد، برادر بزرگشه. با همسر و بچه ها رفتیم. اونها رفتن پارک شهر به صرف صبحانه و تفریح توی هوای شدید آلوده . وقتی کلاس تموم شد تا سر خیابون ولیعصر رو پیاده رفتم و مدام  اسم خیابون ها رو برای خودم تکرار کردم تا یاد بگیرم خیابون طالقانی میدون فلسطین رو‌به  خیابون ولیعصر وصل میکنه. از خیابون جمالزاده که رد شدیم به همسرم گفتم اینجا هم خوبه ها . جمله ی همیشگی ما وقتی از یه خیابونی که بهمون حس خوب میده رد میشیم . بی خبر از اینکه این آرزو قراره کی محقق بشه!

توی مسیر خیلی تلاش کردم یه مادر آروم و فرهیخته که از کلاس نویسندگی برگشته باشم ولی سردرد و فشار روانی بحث باهمسرم درمورد نرفتن به عقد آلفرد ازم یه مادر خمشگین ساخت که تا رسیدن به خونه انواع جریمه رو به بچه ها اعمال کردم. 

نهار رو با گوجه و سیب زمین و تخم مرغ سرهم کردم و برای استراحت نوشته های دخترمعمولی رو خوندم و حس کردم چقدر پسرش شبیه قصه هاست. ولی  واقعا زندگی واقعی همین  حجم از دعوا بین دو پادشاهه یا ما زیادی غیر عادی هستیم .

خوب نبودم

خیلی خسته بودم. به زحمت تونستم خودمو از زیر پتو بیرون بکشم. اگر تا صبح یک جایی از پتو بیرون می ماند یخ میکرد. آبان به نیمه رسیده و هنوز هوا به حد کافی به جز دیشب برای روشن کردن پکیج ها سردنشده. سیر بودم میلی به صبحانه نداشتم. چشمهام از کم خوابی و کار با لپ تاپ آن هم تا 3 صبح، می سوخت. ظرف هایی که از مهمونی 3 شنبه توی سینک مانده بود را شستم. از روی ناچاری چایی دم کردم و راهی شدم. توی مسیر بیوگرافی خودم را به طنز برای خودم خواندم. حساب کتاب کردم 20 دقیقه ایی زودتر می رسیدم. هوای تهران بی نظیر بود. کوهای سمت شرق برفی بود، همین بود که دیشب را کمی پاییزی کرده بود. یه جای پارک خوب پیدا کردم و مشغول نوشتن شدم. ساعت 11:05 دقیقه بدون عجله رفتم سر کلاس . میدونستم حداقل 10 دقیقه تاخیر خواهد داشت. ولی این دیر آمدنم باعث شد آخرین ردیف بشینم. برخلاف روزهای اول برایم اهمیت نداشت که حتما ردیف های جلو بنشینم. امروز قرار بود داستان هایمان را بخوانیم. بیوگرافی خودم بود، یک داستان شکست عشقی و یک داستانی که اشکمان را در بیاورد. 

از بین نوشته ها شکست عشقی را بیشتر دوست داشتم ولی داستانی که اشکمان را در بیاورد بیشتر شبیه نوشته هایم بود. بالاخره در نیم ساعت پایان کلاس فرصت به من هم رسید. وقتی خانم میکروفن به دست دنبالم میگشت آقای صحت گفت همون خانمی که انتها نشسته و حجاب خیلی قشنگی هم داره. 

همیشه فکر میکردم اگر در کشور غیر مسلمان بودم باز هم حجاب داشتم. هنوز جوابش را نمیدانم ولی در جمع 200 و خورده ایی کلاس تعداد خانم های محجبه کمتر از 10 نفر هستند.

نصف صفحه از داستانم را که خواندم گفت ادامه نده، زیاد کش میدی . داستانت شروع نمیشه!! سعی کردم دفاع کنم چون دلم برای نوشته ام سوخت ولی نشد. دو دختری که ردیف جلوی من نشسته بودند برگشتند و گفتند عالی شروع کردی ما خیلی دوست داشتیم. 

ذوق کردم خیلی زیاد آنقدر که بد بودنم از نظر آقای صحت را شست و برد. به خودم دلداری دادم که شاید سلیقه اش نبوده! ولی در مسیر برگشت خیلی فکر کردم و دیدم انتقادهایش درست بود. حتی به آن پسری که به طنز داستان مدرسه اش را روایت کرده بود و قلمش بی نظیر بود و حتی به گفته ی خودش جایزه هم برده بود. راست میگفت طنزش قدیمی بود و برای دیده شدن باید چیزی جدید میگفت. 

وقتی رسیدم خانه دلم میخواست فقط بخوابم ولی املت درست کردم و چایی دم کردم و نشستم پشت سیستم . وسط کلاس پیام استادم استرسی به جانم انداخت که دیگر نمی توانستم آرام روی صندلی ام بنشینم. 

آقای صحت شما درست می گفتی نوشته های من برای خوانندگان وب لاگم شاید جذاب باشد. آن هایی که سال هاست وارد دنیای من شده اند نه برای شما! پس باید تلاشم را بیشتر بکنم برای رسیدن به آرزویی که اولش ایستاده ام !

کتاب و کتاب

توی این سه جلسه که کلاس میرم هفته پیش خیلی تلاش کردم برای نوشتن ولی دیدم که واقعا نه سناریو جالبی دارم نه حتی قلم‌خوبی….

هر جلسه تکلیف داریم و سعی میکنم تکالیف رو انجام بدم.

برای جلسه آینده هم سه تا تکلیف داریم.

دوتا کتاب از اسنپ پی قسطی سفارش دادم توی این هفته به دستم میرسه.

یه سوال دارم و خیلی خیلی خوشحالم میشم اگه جواب بدید

شما ها بهتر از هر کس سبک نوشتن من رو می شناسید…

به جز خانم زویا پیرزاد چه کتاب و نویسنده ایی رو پیشنهاد میدید که بخونم؟ از هوش مصنوعی پرسیدم ولی اینکه خودتون چه کتاب هایی خوندید خیلی واسم ارزشمند تره

ایرانی و غیر ایرانی …..

صحت پاییزی

تا صبح چند بار از سرفه بیدار شدم. صدای سگ ها و هوایی که اصلا پاییزی نبود. پتو رو پس میزدم و با عصبانیت میخوابیدم. گوشی رو روی الارم گذاشته بودم که ساعت ۷ بیدار بشم . دوباره سرفه هایی که خفه ام میکرد و صدای اذان. خوابم نمیومد ولی جون بیدار موندن هم نداشتم. نمازم رو خوندم و با تصور اینکه صبح پاییز باید هوا خنک باشه پتو رو تا زیر چانه بالا کشیدم.ساعت ۷ بدون اینکه گوشی الارم بده از گرما بیدار شدم. الارم ها رو خاموش کردم و خوابیدم. با صدای خنده ی بچه ها که دیشب خودشون جا انداخته بودن توی حال پیش هم خوابیده بودند بیدار شدم. مامانم هم بیدار شده بود. همسرم شیفت بود و بابا خونه ی پسر عمه ی خدا بیامرز بود. املت و نیمرو آماده کردم و با نهایت تلاش به یارا دادم تا روی عذاب وجدانم از لاغر شدنش به خاطر این مدت که سر کار میرم حتی در حد یک وعده هم سرپوش بگذارم. لباسهامو پوشیدم و اسنپ گرفتم . 

به این فکر کردم  که چقدر خوبه هربار هرجایی میخوام برم کسی دم در بیاد دنبالم و تامقصد من رو برسونه، چقدر شاهزاده ها بهشون خوش میگذشته هم درشکه چی و راننده داشتند هم خدمتکار ،حتی دایه هم داشتند. فکر کن یکی کارهای خونتون رو‌بکنه یکی بچه اتو بزرگ کنه یکی هم هرجا بخوای تو رو ببره و بیاره ، بعد تو چی کار میکنی توخونه دقیقا! فقط خانمی. خوب بود نه؟

وقتی رسیدم حس مجموعه هنری بود و فرهنگی. دلم میخواست همون طبقه همکف می موندم و همه جا رو بادقت میدیدم و به همه جا سرک میکشیدم. کتاب میخوندم و برای خودم نسکافه سفارش میدادم. به جای همه ی اینکارها از اطلاعات پرسیدم برای کلاس …. اطلاعات که مرد لاغر و مسن بود برخلاف همه ی المان های مثبت اونجا بی حوصله و عجول بود گفت کلاس صحت طبقه دومه ! دنبال جمعیتی که میرفتن طبقه دوم من هم رفتم . کلاس توی یه سالن روی پشت بام بود. برای سالن تئاتر شاید کوچیک بود ولی برای یک کلاس به اندازه ی کافی و حتی بیشتر بزرگ بود. با وجود دوتا اسپیلیت ولی اونقدر گرم بود که هوا بیشتر شبیه ظهر تابستون بود تا آخرین روزهای مهر.

هنوز حالم خوب نبود با ماسک سیاه و کیفی که پر از دم نوش و ۱۲ تخم و … بود که اگه حمله های سرفه خواست خفه ام بکنه تند تند سر بکشم و در نطفه خفه اش کنم، روی اولین صندلی خالی ردیف اول که دیدم نشستم. بعد از چندبار صدای تست که ۱،۲،۳ صدا میاد؟ صدا ی خود سروش صحت اومد ولی خودش که ندیدم دقیقا از کجا با یه کوله ی سبز بزرگ اومد. یکم پیرتر و تپل تر از اونچیزی بود که توی تلویزیون دیده بودم، همین طور پف  پشت چشم هاش.تصورم این بود که باید با یه مرد خجالتی و آروم روبرو بشم ولی دقیقا برعکس پرانرژی و راحت و صمیمی . با خیلی ها شوخی کرد و مخاطب اول قرارشون داد. خیلی دوست داشتم حرفهایی برای گفتن داشته باشم ولی ماسک و مریضی رو بهونه کردم و  خودم رو زیر نقاب مریضی مخفی کردم و حرفی برای گفتن نداشتم. 

گرما اونقدر خسته کننده بود که جلسه اول رو که شاید میشد خیلی بهتر باشه به یه جلسه ی کشدار و کمی کسل کننده تبدیل کرد. ساعت ۱ که شد واقعا دوست داشتم تموم بشه و برم خونه شاید هم مریضی و ضعف اون هم بی اثر نبود. 

کلاس تموم شد و یکسری آدم که همیشه حرف برای گفتن با استاد دارن دورش رو گرفتن و من که طبق روال سالهای زندگی ام بعد از هر کلاسی بدون هیچ حرفی جزو اولین نفرها کلاس رو ترک کردم. 

۳۰۰ و خورده ایی اسنپ صبح با وجود به صرفه بودنش بهم فشار اورد و تصمیم گرفتم با مترو برگردم خونه، تا ایستگاه تئاتر شهر ۱۰ دقیقه پیاده راه بود. آروم آروم از گوشه ی پیاده رو راه افتادم و تک تک خونه ها و درخت ها با عشق نگاه کردم .اصلا این منطقه از شهر برای من زیادی قشنگه. یادآور دنیا خاطرات نوجوانیه! اصلا این تیکه از شهر حس غرور یه دختر 16-17  ساله داره که از دوران نوجوانی به جوانی گذر کرده و قراره با یه بغل کتاب خفن ترین دختر دنیا بشه.مترو خلوت بود. اما ایستگاه ها تامقصد مورد نظر من زیاد بود. واگن ها مدام پر و خالی میشد و من ناخودآگاه تراکنش مالی که روزانه از مترو به دست می آید و خدمت بزرگی که به چشم هیچ کس نیومد و از بعد از جنگ مترو و بی آر تی تهران تا امروز رایگان بود برام خیلی ارزشمند اومد. چه خوب میشد اگه وقتی اتفاقات خوب و همدلی میدیدیم بیشتر میگفتیم. اگه بلیط مترو به جای رایگان دوبرابر شده بود حتما نقل و نبات هر روزه امون میشد موقع نوشیدن چایی!

پ.ن 1 : سر کلاس قول دادم (به خودم) و حتی دست بلند کردم که روزی یک ساعت بنویسم.نشد... تکلیف ها رو هم ننوشتم. چقدر نیاز داشتم به دو روز تعطیلی! از همه چیز راضی هستم ولی پنج شنبه های کاری واقعا اذیتم میکنه.

پ.ن 2: مسابقه کتابخوانی برگزار شد. 18 نفر نمره کامل گرفتند و 44 نفر هم یک غلط داشتند. جایزه هم دو روزه پرداخت شد. نفرات اول 2 میلیون و نفرات دوم 1 میلیون تومان. من هم قراره با دومیلیونم برم گواهینامه ام رو تمدید کنم.

پ.ن 3 : دوشنبه هم من سر کار بودم هم همسرم شیفت بود برای همین یارا بعد از رفتن والا به مدرسه تنها می موند. باهاش صحبت کردم و قرار شد با داداشش بره پیش دبستانی. دلم آروم نگرفت از جاری ام خواستم یارا رو برسونه و بنده خدا وقتی اومده بود خونه رو مرتب کرده و حریف یارا کوچولو نشد و ساعت 1 یارا بهم زنگ زد و گفت : مامان اگه اجازه بدی من برم خونه عمو اونوقت من دیگه تنها نمی مونم که مجبور باشم برم پیش دبستانی! و من دیدم حرفش منطقیه و قبول کردم :)) چهارشنبه دوباره همون داستان تکرار شد ولی اینبار دیگه به جاری ام نگفتم. به یارا گفتم دوتا گزینه داری تنها موندن تو خونه یا پیش دبستانی! گفت هر طور خودم صلاح میدونم. سر کار بودم که زنگ زد و گفت : سلام مامان. ببخشید مزاحم میشم . یه کار کوچیک باهات داشتم.گفت که صلاح میدونه تنها خونه بمونه و موند.... آشفته بودم و از اضطراب و ناراحتی اینکه قراره از ساعت 12 تا 5 تنها بمونه داشت خفه ام میکرد. پشت سیستم چند بار قبل از اینکه اشکم بچکه سریع پاک کردم. تایم نهار زنگ زدم بهش وقتی پرسیدم بهت خوش میگذره و اون یه خیلی کش دار با آرامش و شوق گفت آروم شدم و به این فکر کردم چقدر محیط پیش دبستانی واسش سخت و نا امن بوده بدون من که تنها موندن توی خونه رو ترجیح داده.

عکس نوشت: بعد از ظهر هایی که از سر کار برمیگردم خونه این صحنه موقت واقعا مسخ کننده است. موقت از این بابت که چند روز آینده احتمالا باید این صحنه رو در شب ببینم

مثل سیاوش تنها بگذر از این آتش ها

گرون بود ولی خریدم. شاید از نظر حتی همه الان خرید بلیط تئاتر غیرمنطقی ترین کار ممکن در این روزها از زندگی ما بود. ولی خریدم. به دوستم پیام دادم که برای سه شنبه میریم تئاتر. گفت کاش به من زودتر گفته بودی باهم میرفتیم. و من واقعا نمیدونستم به تئاتر علاقه داره. گویا همسرش خیلی دوست داشته و بعد از ظهرش اونها هم بلیط گرفتن و قرار شد باهم بریم. دوست نداشتم ولی چاره ایی هم نبود بچه ها قرار شد برن خونه ی عموشون. همسرم ساعت ۵/۵ اومد دنبالم. ساعت کاری تا ۵ هست برای همین شرکت یهو ساعت ۵ خالی میشه و معمولا کسی برای اضافه کار نمی مونه. توی واحد ما که کسی نبود. هوا گرگ و میش بود و حسم شبیه اون شب چهارم دبستان بود که کلید کمد معلم رو داشتم و با دوستم قرار گذاشتم شب که با مامانم میرم مدرسه برم توی کلاس و از توی کمد سوال های امتحان ریاضی رو ببینم و به اون هم بگم. رفتم ولی همه جا زیادی ترسناک بود و مدام صدای پای معلم توی کل حیاط می پیچید با قلب پرتپش که بیشتر انگار توی دهنم داشت نبض میزد در کمد رو بدون دیدن سوال ها بستم و رفتم. ساعت ۵/۵ شد همسرم هنوز نیومده بود . چون مدیرم رفته بود دسترسی ام از همه چیز قطع شده بود. دیگه خیلی همه چیز داشت من رو میخورد. چهره زدم و از شرکت زدم بیرون و پیاده راه افتادم. خورشید نارنجی داشت پشت سوله های بزرگ آبی رنگ کم کم قرمز میشد و شهرک صنعتی خلوت و بی تکاپو بیش از حد ساکت بود. هراز گاهی یک ماشین رد میشد. تقریبا ۱۵ دقیقه ایی پیاده روی کردم تا همسرم رسید. سوار شدم و توی ماشین لباسهامو عوض کردم و رفتیم دنبال دوستمون و راه افتادیم. تئاتر باشگاه انقلا ب بود. ساعت ۷:۴۵ شروع رو روی بلیط زده بود و ما ۷/۵ اونجا بودیم.

سکانس ها و دیالوگ ها و بازی ها خیلی دلچسب بود. به این فکر کردم که چقدر بعضی بازیگرها توانمند و با استعداد هستند در زمینه ی شغلی خودشون . این که دو ساعت دیالوگ های سنگین رو کامل از حفظ طوری بازی کنی که انگار تمام اون کلمات رو همون لحظه برای اولین بار داری میزنی. افسوس خوردم که با وجود این همه استعداد و توانایی این آثار سخیف سینما چیه واقعاً! وقتی سیاوش نوجوان به صحنه میومد نا خودآگاه بغض میکردم انگار پسر خودم رو اونجا میدیدم. در آخر وقتی سیاوش نصحیتمون کرد که برای آبادانی ایران باید بسازیم و بسازیم، گریه کردم . و این تئاتر چقدر احوال کشور ما بود و این دیالوگ از اون شب از ذهن من نمیره، گرسیوز میگفت :

با شما هستم ای سپاه تورانشهر، صدای ریزش شن که به پایان رسد

یک تن از مردان سیاوش گرد زنده نبینم

کمان به زه کنید و تیغ بکشید و نیزه بردارید و کمند 

مردان بکشید و زنان بمیرانید  و کودکان در آتش افکنید

که این ترکان نا پاک فردای کین  جویی پوستمان از کاه پر می کنند

چقدر مفهوم دیالوگش آشنا بود واسم …

و چقدر نیاز داریم که یادمون بیاد با همه تفاوت هایی که هست باید کنار هم باشیم تا سرزمین امون رو مثل گذشته های نزدیک از دست ندیم. باید به ایرانی بودنمون افتخار کنیم و واسش تلاش کنیم.

هرچند خود من افسوس خوردم که چقدر در زمینه مفاخر کشورم بی سوادم و اون قدر ارزش ها از زندگی هامون خط خورده که اندک کسانی هستند که به دنبال خوندن و دانستن سعدی و حافظ و فردوسی و ... باشند. 

توی تئاتر یکم گیج شدم که کیکاوس کیه و گرسیوز کیه ، افراسیاب کیه ….چون نقش همه اش رو شهرام حقیقت دوست بازی میکرد. بازیگرش شهرام حقیقت دوست بود . با این که بازیگر مورد علاقه ام نبود ولی از نزدیک دیدم که چقدر توانمند و هنرمنده.

پ.ن: دیروز به مدیرمون میگم میشه فردا مرخصی بگیرم ؟ میگه امروز مگه نگرفتی ؟ میگم ۱ ساعت رفتم پسرمو بردم مدرسه و اومدم. فردا میخوام برم دندانپزشکی. میگه خب کل روز که لازم نیست مرخصی بگیری کارتو بکن بیا میگم گواهینامه ام اعتبارش تموم شده صبح میخوام برم اونو درست کنم. میگه خیلی خب … پس کارهاتو به یکی بسپر !

اومدم خونه از بدن درد و تب و لرز افتادم. نه دندون پزشکی رفتم نه پلیس+۱۰