| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 |
دو شبه که ساعت 3 از خواب بیدار میشم. من آدم خیلی خیلی صبح زودم. استادم پیام داد که باید ترم پیش از پروپزالت دفاع میکردی. خیلی داری عقب میافتی. درست میگه ولی کاری که الان دارم میکنم در حد دفاع از رساله است نه پروپزال. برای همین ته ذهنم آرومه.
آخر هفته عقد آلفرده. همسر خواهر که از دی ماه پارسال با همه ی ما قطع ارتباط کرد به خواهر گفته بود ما رو دعوت نمیکنه!مامان بابام رو هم بعد از یک هفته دعوا و گریه آلفرد با پدرش راضی شده بود دعوت کنه. همسر من هم گفته بود دعوت کنه نمیریم. از اینکه توی دلمون کینه و نفرت از یک نفر بود ناراحت بودم، از اینکه خوشحال بودم دعوتمون نمیکنه و قرار نیست ببینمش. با همسرم حرف میزدم که اگه دعوت کرد بریم. همسرم یک روز عصبی و خشمگین بود از حرف من که من حوصله ی این آدم رو ندارم و از اینکه یک ساله ندیدمش خوشحالم! مامان بابات هم اشتباه میکنن که میرن باید خودشون احترامشون رو نگه دارند. با آقای شجاعی و آقای افتخاری مشورت کردند اون ها گفتند نباید صله رحم رو قطع کرد. جواب همسرم این بود که اونها نمیدونن این چطور آدمیه!
یه خانم دکتر (قلب) و آقای مهندسی بودند که از دوستهای مادرم بودم. آدم های درست و حسابی ! گفتم از اون ها مشورت بگیریم. اونها که تقریبا می شناسنش. یک روز طول کشید ولی قبول کرد. آقای مهندس گفت صبر کن با خانم دکتر مشورت کنم. بعد از یک روز مشورت نتیجه این شد که دعوت شدید باید برید. همسرم گفت دعوت کرد میریم....
از اون روز چقدر حال هر دومون بهتره.... حس بخشیدن حس آرامش... به خواهرم گفتم اگه دعوت بشیم میایم! غصه خورد . به همسرش گفت دعوتمون کنه و اون گفت من دعوتشون نمیکنم.
امشب وقتی بیدار شدم وسط محاسبه تنش مماسی و انحرافی زدم زیر گریه. دلم برای خواهرم تنگ شد. برای روزهایی که هر لحظه اش کنار هم بودیم و اینجا توی این لحظه نمی تونستم کنارش باشم. به همسرم پیام دادم ." ممنون که امشب دلیل گریه هام تو نبودی، ممنون که تو اون آدمی نیستی که یک نفر یک جایی از خودخواهی تو گریه کنه."
عقد شاید خیلی خلوت برگزار میشه چون خواهر و مادر شوهر خواهرم هم نمیرن. گفتن کار داریم نمی تونیم بیایم ....
پ.ن : عصبانی در اتاق رو در حالی که مگس کش رو طوری در آغوش کشیده انگار که غنیمت جنگیه، باز میکنه. یارا اما عصبانی تر میزنه پشت کمرش و میگه نمیشه که همه اش زور بگی. باز خدا رو شکر دوتا مگس توی خونمون گیر افتادند و میشه بین دوبرادر تقسیمشون کرد . اما دعوا از اونجایی شدت میگیره که والا طمع میکنه که دوتا مگس رو خودش بکشه. در نهایت صبوری هایم عربده ایی میزنم و مگس کش رو ازشون میگیرم و ترجیح میدم خودم هر دو مگس رو له کنم تا موضوع مهم تری برای دعواهایشان پیدا کنند. هر چند هر سه ی ما در کشتن مگس ها ناکام ماندیم ، ولی یارا بعد از اینکه آتیش دعوا خاموش میشه موفق میشه هر دوتا مگس رو خودش بکشه در تراس رو باز میذاره تا مگس های جدید بیان و موضوع دعوای جدیدمون باشن.
پ.ن 2 : نمیدونم یک سال شده یا نه ولی خیلی ماهه که پیتزا از بیرون نخریدیم. با انواع ترفند ها 300 تومن تخفیف جور میکنم و پیتزای یک میلیونی رو 700 تومن میخرم. اونم از اسنپ پی که ماه دیگه پرداخت کنم. میدونم با یه پیتزا سه تاییمون سیر نمیشیم برای همین شرطم برای سفارش پیتزا خوردن همه ی غذایی است که از ظهر مونده! یه نون نازک و چند پر کالباس و پنیر میشه بهترین شب بچه ها که دو دقیقه یک بار من رو بغل کنن که من بهترین مامان کل جهان هستم! والا میگه امروز محمدرضا پیتزا اورده بود به من نداد. میگم بهش گفتی بهت بده ؟ میگه نه خیلی دلم میخواست ولی عزت خودمو حفظ کردم نگفتم. لبخند فاتحانه ایی میزنم که والای شکمو بالاخره داره یاد میگیره به خاطر خوراکی از کسی درخواست نکنه. خوشحال بودم که داستان هایی که میخوندم تاثیرشو گذاشته بالاخره.
یکی از داستان های قابوس نامه که بچه بود واسش میخوندم:
"شنیدم که شیخ الشیوخ ابوبکر شبلی در مسجدی رفت که دو رکعت نماز کند و زمانی بیاساید. اندر آن مسجد، کودکان به کُتّاب بودند و وقت نان خوردن کودکان بود. نان همیخوردند. به اتفاق دو کودک نزدیک شبلی نشسته بودند: یکی پسر مُنعَمی بود و دیگری پسر درویشی؛ و در زنبیل این پسر مُنعم مگر پارهای حلوا بود و در زنبیل این پسر درویش، نان خشک بود. پارهای این پسر منعم حلوا همیخورد و این پسرک درویش از او همیخواست. آن کودک این را همیگفت که: "اگر خواهی که پارهای به تو دهم، سگ من باش." و او گفتی: "من سگ توام." پسر منعم گفت: "پس بانگ سگ کن!" آن بیچاره بانگ سگ بکردی، وی پارهای حلوا بدو دادی. باز دیگر باره بانگ دیگر بکردی و پارهای دیگر بستدی. همچنین بانگ همیکرد و حلوا همیستد. شبلی در ایشان همینگریست و میگریست. مریدان پرسیدند که: "ای شیخ! چه رسیدت که گریان شدی؟" گفت: "نگه کنید که قانعی و طامعی به مردم چه رساند! اگر چنان بودی که آن کودک بدان نان تهی قناعت کردی و طمع از حلوای او برداشتی، وی را سگ همچو خویشتنی نبایستی بود."