دو پادشاه به زور در یک اقلیم باید بگنجند

دارم فکر میکنم توی این فرصت تا استاد بیاد چه کار مفیدی انجام بدم. فکر آماده کردن پروپزالم برای دفاع میاد توی ذهنم. تلگرام رو چک میکنم تا ببینم دکتر آمریکایی که جدیدا همکار شدیم جوابم رو داده. از وقتی اومده اینجا شاید برای اولین باره که یه جمعه راحت داره. وقتی پیام میده که تا بعد از ظهر خونه نیست و  من‌میدونم اینجا تنها کسی  که داره دوست دخترشه که بهش میگه  خانمم ! پیامشو جواب میدم و باخودم تصمیم میگیرم برای استفاده از وقتم بنویسم. ولی به جاش گوشیمو خاموش میکنم و زل میزنم به دختر موشکلاتی که کل دست راستش تا بازو خالکوبیه. بیش از حد اکتیو ه و آروم قرار نداره. بچه آخر خانواده است و با ۲۷-۲۸ سال سن بیکار خونه ی باباش در حال تجربه ی چالش های روزانه با  فرشاد، برادر بزرگشه. با همسر و بچه ها رفتیم. اونها رفتن پارک شهر به صرف صبحانه و تفریح توی هوای شدید آلوده . وقتی کلاس تموم شد تا سر خیابون ولیعصر رو پیاده رفتم و مدام  اسم خیابون ها رو برای خودم تکرار کردم تا یاد بگیرم خیابون طالقانی میدون فلسطین رو‌به  خیابون ولیعصر وصل میکنه. از خیابون جمالزاده که رد شدیم به همسرم گفتم اینجا هم خوبه ها . جمله ی همیشگی ما وقتی از یه خیابونی که بهمون حس خوب میده رد میشیم . بی خبر از اینکه این آرزو قراره کی محقق بشه!

توی مسیر خیلی تلاش کردم یه مادر آروم و فرهیخته که از کلاس نویسندگی برگشته باشم ولی سردرد و فشار روانی بحث باهمسرم درمورد نرفتن به عقد آلفرد ازم یه مادر خمشگین ساخت که تا رسیدن به خونه انواع جریمه رو به بچه ها اعمال کردم. 

نهار رو با گوجه و سیب زمین و تخم مرغ سرهم کردم و برای استراحت نوشته های دخترمعمولی رو خوندم و حس کردم چقدر پسرش شبیه قصه هاست. ولی  واقعا زندگی واقعی همین  حجم از دعوا بین دو پادشاهه یا ما زیادی غیر عادی هستیم .