little dampaee

16 دی ماه

یارا رفته توی تراس تا لباس ها رو از روی بند جمع کنه. بهش دمپایی میدم که بپوشه . میگه: 

نو ... نو... لیتل دیمپایی (little)

والا از مدرسه اومده میگه مامان هر روز که آب انار میبرم هانی میگه چرا سرابی میخوری؟

+هیچ وقت فکر نمیکردم 8 سالگی باید شراب رو واسش توضیح بدم.

و ما، مامان های این نسل خیلی گناه داریم.

18 دی ماه 

صبح با ماشین قدیمی (اسم ماشینی که از برادر همسرم خریدیم رو  میزارم ماشین قدیمی که راحت قابل  تفکیک باشه :دی) والا رو می رسونم . والا میگه چرا با این ماشین دیگه بهش عادت کردی؟ منظورش رو نمی فهمم ولی همین طوری که ذهنم می چرخه و بعد از اینکه یارا میگه : دیگه میتونی باهاش تند بری ؟ می فهمم که منظورش چی بوده . روز اولی که با این ماشین رسوندمش عین یه خانم مسن که تازه گواهینامه گرفته گوشه ی خیابون رو گرفته بودم و نهایت سرعتم 50 تا بود. دو دستی فرمون رو می چرخوندم و صندلی تا حدی که سرم توی شیشه بود، جلو بود. تقریبا جلوی نصف ماشین های دور میدون پیچیدم ، چون هیچ کدوم رو توی آینه نمی دیدم.

وقتی رسیدیم خونه عود روشن کردم و تمرین 20 دقیقه ایی یوگا رو شروع کردم. یارا حسابی با عود سرگرم شد و از دیدن دودها و خاکستری که می ریخت هیجان زده میشد. در نهایت هم عود رو گذاشت کنارش و روبروی  من مشغول یوگا شد.

گلدون هایی که توی پله ها گذاشته بودم از سرما خشک شده بودن. اوردم توی خونه و دونه دونه ساقه هاشو چیدم و توی آب گذاشتم پشت پنجره آشپزخانه. توی گلدون هم ریحان و جعفری کاشتم. 

با یارا کارتون دیدیم. پوکوبو ، پپا پیگ ، توولیوو و....

نهار ماکارونی درست کردم و خونه رو مرتب کردم. بدون هیچ قدمی برای کارهای دانشگاه ظهر شد و رفتم دنبال والا. فردا امتحان دیکته داشت.

20 دی ماه 

سه روز پیش بود . میخواستیم صبحانه بخوریم. والا گفت من این نون ها رو دوست ندارم. گفتم میتونی خودت بری نون بخری . باور نمیکرد که جدی گفته باشم. رفت لباس هاشو پوشید و راه افتاد. نانوایی سر کوچه امونه فقط اون طرف خیابون. گفت شما هم  میاین ؟ گفتم تو برو ماهم بهت میرسیم. وقتی رفت با یارا لباس پوشیدیم و رفتیم دنبالش. وقتی رسیدیم سر کوچه نون خریده بود و داشت از خیابون برمیگشت. بهش گفتم که خیلی بهش افتخار کردم که اینقدر بزرگ و با مسئولیت شده. گفت اولش خیلی می ترسیدم ولی وقتی نون رو خریدم دیدم ترسی نداره. 

چند روز بود توی خونه بودم. دیروز هم که اینترنت کامل قطع شده بود هیچ کاری ازم بر نمیومد کل خونه رو مرتب کردم و جارو کشیدم. از والا کل کلمات فارسی رو پرسیدم. همسرم شیفت بود . زنگ زد که بچه ها تا آخر هفته تعطیل شدن. خبر پر از غم بود.

ظهر رفتیم بیرون. سمت مرکز شهر . قیافه ی همه مردم عصبی و درهم بود. هیچ کس سرش توی گوشی نبود. روی دیوار ها شعار و فحش نوشته شده بود. وقتی رسیدم خونه سیر بودم. باید خودم رو مشغول کد نویسی و تحلیل داده ها میکردم.

26 دی ماه

زنگ زدم به مربی زبان والا. میدونم توی دوتا جبهه کاملا مخالف هستیم.یک هفته است کلاس زبانشون تعطیل شده . بهش اسکای روم رو پیشنهاد دادم. گفت حتما بررسی میکنم. میگفت دارم به سختی شرایط رو آنالیز میکنم بلند شدن دوباره خیلی سخته ولی میدونم که در قبال زبان آموزهام مسئولم و به فکرشون هستم. گفت همیشه هر وقت باهاتون حرف میزنم خیلی حالم خوب میشه. و من کیفور جمله اش شدم. از اینکه باهم صد مخالفیم ولی فقط توی ایرانی بودنمون توافق داریم باز کنار هم حالمون بهتره. 

پ.ن : هر هوش مصنوعی یا برنامه کاربردی پیدا کنم توی پست قبلی باهاتون به اشتراک میذارم.